stuffed mice

prostuję się i szukam symetrii. to pierwsze zdanie, które wyszło ze mnie goniąc chęć napisania o tym, co teraz. niezaplanowane.

jest we mnie jakaś niechęć do blogosfery. być może zdarza się każdemu, przychodzi i odchodzi. mnie pierwszy raz uderza z taką siłą, a raczej to ja pierwszy raz po prostu pozwalam jej mnie uderzyć. ciągle tu i tam zaglądam, komentuję lub nie, a nawet czasami coś dorzucę do tego kotła wynurzeń, jednak bez przekonania i  z malejącym zainteresowaniem. ciekawe, co będzie dalej. ale czy na pewno?

w tańcu, jak w żadnej innej formie kontaktu z samą sobą (włączając psychoterapię), czuję akceptację.  samej siebie, nie czyjąś mnie. z pełną świadomością niezręczności wykonywanych ruchów, spoglądam obiektywnie na moje ciało i uśmiecham się nie tylko do jego zdolności, ale i ograniczeń. to nie zdarza się w moim życiu często – otwierać się na możliwość nieskończoności popełnianych błędow i nie czuć niepokoju. słuchać: “marta, podnieś głowę, nie patrz na stopy. nie obchodzi mnie czy pamiętasz sekwencję czy nie. rób błędy, ale podnieś głowę i patrz przed siebie. w ten sposób łatwiej utrzymasz równowagę”. i nie protestować.