stuffed mice

nie bardzo łatwo jest mi ostatnio pracowac sześć (czasem siedem, rzadziej pięć) dni w tygodniu i utrzymywać to wszystko z głową na głowie. praca zresztą nie jest najistotniejsza, dużo więcej czasu marnuję do pracy dojeżdżając.

o niektórych rzeczach nie mówię. jedni z Was coś tam wiedzą, inni wcale nic. w każdym razie, są inne projekty i one już się dzieją, wymagają czasu i energii. inne tkwią ciągle w poczekalni planów i obietnic, tak więc pracuję nad skróceniem ich czasu oczekiwania. co to takiego? powiem Wam za kilka chwil. czasami sama potrzebuję tygodni, żeby uwierzyć, że tak, że można już o tym mówić głośno.

tak to obecnie działa.

w poniedzialek
w drodze na stacje staram przypomniec sobie PIN. bez skutku. chce kupic bilet, wbijam trzy rozne numery i blokuje karte.
we wtorek
zapominam, ze nie mam pociagu dziewiec, ale dwadziescia po. czeka mnie czekanie i wiecej przesiadek.
w srode
Siostra pisze, ze moj ulubiony dentysta nie ma terminow na te dni, w ktore bede w Polsce.
w czwartek
zapominam zamknac drzwi frontowych do studia. aparaty, komputery, oswietlenie – wszystko gotowe do zabrania przez ponad dwanascie godzin.
w piatek
wylaczaja mi bez uprzedzenia telefon. koniec kontraktu, moja mila.