zapytał starszy pan na chwilę przed tym, jak zrobiłam mu zdjęcie do paszportu. “mam jeden w domu”- odpowiedziałam zgodnie z prawdą, jako że chwilowo Weston pomieszkuje wśród mojego bałaganu.
Weston Master III – lata pięćdziesiąte zamknięte w dłoni. wspaniały projekt z bajecznie gęstym cyferblatem. jak dla mnie, urodą ustępuje jedynie swojemu poprzednikowi.
niestety Weston nie nadąża za szybkością światła studyjnego, zatem dziś zastępuje go Sekonic. wyraźnie brzydki światłomierz, ale z podświetlaną tarczą i taką ilością funkcji, że nie pozostaje mi nic innego, jak go tylko bardzo lubić. to jednak inne, z dala od estetyki, pragmatyczne lubienie.
zdarzyło Wam się tęsknić za pięknem przedmiotów?
jak nakłonić dwuletnie dziecko z nadmiarem osobowości do fotogenicznej współpracy.
hm… jakieś pomysły?
Karol dostał nową pracę i pewnie będzie czytał jeszcze więcej grubych, nudnych (dla mnie) książek. Ja dostałam nową dawkę przeziębienia, więc obrabiam zdjęcia z wyraźnym niezdecydowaniem:)
/technicznie: Nikon D300, 1/125 f/8 oraz Bowens Gemini 400 f/8 z wrotami kierunkowymi i plastrem miodu – i jak tu nie lubić języka polskiego:)/
spoglądając na dokumentację konsumpcji Kate, sfotografowałam moje tygodniowe zakupy (11-17 stycznia 2010). zadanie wcale nie okazało się proste, ale też nie ułatwiłam go sobie wymagając podobnego światła i tła. i co z tego wynika?
wyraźnie nie radzę sobie z rachunkowością i próbuję nowych sztuczek prowadzenia ksiąg.
oraz ucieczki od wysokiego podatku.
oprócz jedzenia, ciągle króluje mi Inka (tutaj zwana Barley Cup) i smaczna herbata.
nic mnie tak nie cieszy, jak śmiesznie tania porcelana znaleziona w sklepie charytatywnym:)
a co Wy ostatnio kupujecie?
w pracy, jak przerwa na kawę. albo układanie puzzli.
Pan C. upierał się, że to jedyne zdjęcie, na którym się sobie podoba. cóż…
